زامبی ها حمله کردن! ³ «مرحله آخر؟»

سطح سختی: سخت سخن راوی: اگر توی مرحله ₁ . ₂ باختی میتونی با لایـ ک یک جون بگیری

کاپیتان، صبح شده. از پنجره نگاه می‌کنم. دور برج حداقل ۱۵ تا زامبی جمع شدن. معلوم نیست چطور فهمیدن اینجاییم. شاید صدای پله‌های آهنی، شاید بوی ما.

نتیجه انتخابت کاپیتان....

کاپیتان، با زخمی که از برج داری وارد خیابان کارخانه شدی. از دور صدای آشنا میاد. یه بلندگو. «بازماندگان... برید سمت پل... کمک میاد...»

کاپیتان نتیجه انتخابت...

کاپیتان، حالا دیگه مطمئنی. ناخنهات کبود شده. چشمهات قرمز. یه بوی عجیب از پوستت میاد. هنوز می‌تونی راه بری، حرف بزنی، فکر کنی. ولی می‌دونی چیه که توی راهه.

کاپیتان نتیجه انتخابت...

پایان کاپیتان... متاسفم. نه، نه تقصیر تو بود. نه انتخاب اشتباه کردی. نه دیر رسیدی. نه کم آوردی. از همون اول پاسگاه که سقوط کرد، وقتی اون نیروی گاز گرفته پنهانش کرده بود و توی جمع ما تبدیل شد... هوایی که تنفس کردی، همون شب آلوده بود. ذرات ریز. تو دهان و بینی و چشمات. فرقی نمی‌کرد کدوم راه رو انتخاب کنی. کدوم لباس پوشیدی. با کی رفتی. کجا قایم شدی. زامبی شدن تو... از همون شب اول مقدر بود. هر راه دیگه‌ای هم انتخاب می‌کردی، باز هم همین جا می‌رسیدی. باز هم دستات کبود می‌شد. باز هم چشمات قرمز. باز هم من تنها فرار می‌کردم و تو می‌موندی. راه فراری وجود نداشت، کاپیتان. نه برای تو. نه برای هیچکس اون شب.