اگر امشب سفرمان به لبه‌ی جهان رو شروع کنیم...

اگر امشب سوار یک سفینه فضایی شوی... فقط چند ثانیه بعد، زمین زیر پاهایت کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود. اما چیزی که قرار است ببینی، خیلی فراتر از تصورت است...

خداحافظ زمین چند دقیقه بعد از حرکت دیگر زمین به شکل فقط یک نقطه‌ی آبی در سیاهی فضا دیده می‌شود. خانه‌ی تمام انسان‌ها، اقیانوس‌ها، کوه‌ها و خاطراتمان... همه در یک نقطه‌ی کوچک خلاصه می‌شوند.

منظومه شمسی حالا از کنار سیاره‌ها عبور می‌کنی؛ از مریخ سرخ، غول گازی مشتری، و حلقه‌های زیبای زحل. اما منظومه‌ی شمسی فقط محله‌ی کوچک ما در کیهان است.

راه شیری بعد از سفری طولانی، تازه متوجه می‌شوی خورشید فقط یکی از صدها میلیارد ستاره‌ی کهکشان راه شیری است. اگر می‌توانستی با سرعت نور حرکت کنی، بیش از ۱۰۰ هزار سال طول می‌کشید تا از یک طرف این کهکشان به طرف دیگرش برسی.

فراتر از راه شیری وقتی از کهکشان خودمان هم دور می‌شوی، می‌بینی که راه شیری فقط یکی از میلیاردها کهکشان جهان است. هر نقطه‌ی نورانی که می‌بینی، ممکن است خانه‌ی میلیاردها ستاره و شاید سیاره‌هایی شبیه زمین باشد.

پایان ناگهان به پشت سرت نگاه می‌کنی... زمین دیگر دیده نمی‌شود. اما یک حقیقت باقی می‌ماند: ما شاید در برابر کیهان بسیار کوچک باشیم، اما توانسته‌ایم آن را بشناسیم، درباره‌اش سؤال بپرسیم و رؤیای کشفش را داشته باشیم.