پنج دقیقه بازی کردم و ذهنم درگیر شد… (بررسی No, I’m Not Human)

این بازی جزو بهترین بازی های زندگیمه سر اینکه المان اصلی گیم پلی رو حرف زدن و ارتباط گرقتن با کاراکترا و شناختنشون می چرخه (کاراکترا هم زیادن و هم شخصیت پردازی عمیقی دارن)

زمین سوخته و مهمون ناخونده !؟ خورشید تصمیم میگیره زمین رو جهنم کنه به خاطر همین مردم روزا تو خونه می مونن و شب کاراشونو انجام میدن در همین حین یه سری موجودم ظاهر میشن به اسم ویزیتور که تقریبا شبیه انسانن (اینم اضافه کنم بازی خطی نیست و انتخاب شما تو بازی تاثیر داره بازی تقریبا 10 تا پایان داره که با هر انتخاب می تونیین بهش برسین )

بازجویی روانشناختی! بازی میشه تو دو بخش تقسیم کرد بخش اول روز بازی که با استفاده از رادیو تلوزیون و .... می تونین اطلاعات مهم و به درد بخوری که تاثیر گذارند تو روند بازی مثلا روز اول بازی تلوزیون اعلام میکنه که ویزیتورا دندون سفیدی دارن (خب شاید بگی مگه آدم عادی نمی تونه دندون خیلی سفید داشته باشه باید بگم دقیقا مشکل همینجاست و همین بازی جذاب میکنه) بخش دوم شب بازی که میرسیم به هسته بازی یعنی بازجویی ارتباط شما باید با حرف زدن باکاراکترا ارتباط باهاشون بفهمید که کی ویزتوره کی انسان (به اینم اشاره کنم حواستون جمع باشه چون ممکنه سر بدبینی زیاد یهو یه متحد قوی از دست بدین )

شخصیت پردازی فوق العادس!!!!!!!!!! اصلا بخشی که باعث میشه ارزش گیم پلی بازی بالا بره و تاثیر مستقیم رو گیم پلی داره سازنده خیلی خوب دراوردنش شخصیت‌پردازیِ عمیق و چندلایه‌ی کاراکترهاست شخصیت تکراری تو بازی نداریم و هرکاراکتر باور انگیزه و گذشته خودشو داره شخصیت‌پردازی تا جایی پیش رفته که حتی لحنن کلام و انتخاب واژگان، پنجره‌ای به سویِ شخصیت طرف مقابل باز می‌کند برای مثال، روزنامه‌نگار تئوری‌پرداز توطئه‌ در بازی را در نظر بگیرید؛ نحوه‌ی صحبت کردن او، کلماتی که استفاده می‌کند، و حتی مکث‌هایش، همه نشان‌دهنده‌ی ذهنیت خاص اوست. این جزئیات، بازی را از یک حدس و گمان به یک تحلیلِ روانشناختی پیچیده تبدیل می‌کند. بازم میگم کلید اصلی شما برای بازی درک همین کاراکتراست

بخش بصری بازی ساده تمیز خوب !!!! آرت استایل بازی واقعا میشه گفت خاص و میتونم بگم مشابه هم نداره همین موضوع باعث میشه بازی تو ذهن آدم بمونه موزیک بازیم خوبه آرههه بنظرم خوبه خیلی خفن نیست (راستیتش خیلی تو این بخش حرفی واسه گفتن نداشتم)