🌱: اگر شخصیت‌های جوجوتسو یک احساس بودن

اگر شخصیت‌های جوجوتسو کایسن یک احساس بودند...هر کدوم داستانی برای گفتن داشتند.

حتی وقتی دنیا پر از درد و رنج بود، هنوز می‌خواست کسی رو نجات بده. یوجی یادمون داد که مهربون موندن، حتی وسط تاریکی، خودش یه نوع قدرته.

کسی که همیشه دیگران را جلوتر از خودش قرار داد. مگومی یادمون داد که گاهی قوی بودن یعنی تحمل کردن دردهایی که هیچ‌کس ازشون خبر نداره.

کسی که هیچ‌وقت اجازه نداد دنیا بهش بگه باید چطور باشه. نوبارا یادمون داد که دوست داشتنِ خودت، قبل از هر چیزی یعنی قبول کردنِ کسی که واقعاً هستی.

کسی که پشت لبخند و قدرت بی‌نهایتش، تنهایی بزرگی را پنهان کرده بود. گوجو یادمون داد که حتی قوی‌ترین آدم‌ها هم آرزوهایی دارند که نمی‌توانند به تنهایی به آن‌ها برسند.

کسی که از سختی‌های دنیا خسته شده بود، اما هیچ‌وقت پشت به کسانی که به او نیاز داشتند نکرد. نانامی یادمون داد که قهرمان بودن همیشه با قدرت نیست؛ گاهی یعنی ادامه دادن، حتی وقتی خسته‌ای.

کسی که با وجود تمام محدودیت‌هایی که سر راهش گذاشتند، هیچ‌وقت تسلیم نشد. ماکی یادمون داد که ارزش یک آدم را دیگران تعیین نمی‌کنند؛ چیزی که تو را می‌سازد، اراده‌ای است که برای ادامه دادن داری.

کسی که خودش را پادشاه می‌دانست؛ موجودی که برای قدرت و خواسته‌های خودش هیچ مرزی نمی‌شناخت. سوکونا یادمون داد که وقتی غرور از کنترل خارج شود، حتی بزرگ‌ترین قدرت‌ها هم می‌توانند تبدیل به چیزی ترسناک شوند.

کسی که حتی کلمات خودش را محدود کرد تا به دیگران آسیب نرساند. اینوماکی یادمون داد که گاهی سکوت، نشانه‌ی بی‌احساسی نیست؛ بلکه راهی برای مراقبت از کسانی است که دوستشان داریم.

کسی که قدرت واقعی‌اش از قلبی می‌آمد که نمی‌خواست کسانی را که دوست دارد از دست بدهد. یوتا یادمون داد که عشق فقط یک احساس نیست؛ گاهی می‌تواند قوی‌ترین دلیل برای ادامه دادن و محافظت کردن باشد.