اگر یک دفعه همه پولدار شوند چه می شود؟

یک روز عادی همه از خواب بلند می شوند. با یک اعلان بانکی و حساب های بانکی ای که پر از صفر شده است...

مردم بیدار هستن و با تعجب به حساب های بانکی‌شون خیره شدن. منظره ای باور نکردنی... یک شبه فقر از جامعه حذف شده و حساب های مردم پر شده از ارقام بی انتها!

خبر مثل یک بمب در جهان صدا می‌کنه و دنیا غرق در جشن و پایکوبی میشه. حالا مردم به فروشگاه ها هجوم میبرن تا رویا های درون قفسه هاشون رو بخرن. ماشین های لوکس، ویلا های ساحلی، جزایر شخصی لوکس، لباس های برند... همه و همه مدام خریده میشن و دم دست هستن.

اما حالا چرا کسی باید بره سر کار؟ کارخانه ها، اداره ها، مغازه ها، بیمارستان ها... همه تعطیل هستن چون همه حتی بی خانمان ها جزو ثروتمندان جهان هستن! چرا کسی که جیبش پر از پول هست باید بره سرکار؟ الان نوبت تفریح هست...

اما خیلی زود، لبخند ها جای خودشون رو به نگرانی میدن. نانوایی تعطیل شده چون نانوا به تعطیلات ابدیش تو مالدیو رفته، کارخانه های تولیدی دیگه کارگر یا کارفرمایی نداره و تولید متوقف شده، حتی دیگه شرکت های آبرسانی یا نیروگاه های برق هم کارمندی ندارن، بیمارستان ها خالی از پزشک و پرستار هستن و دیگه تموم میشه چون دیگه چیزی نیست.

پول که زمانی نماد قدرت و ارزش بود الان فقط یک کاغذ پاره هست... وقتی همه ثروتمندند، ثروت دیگه معنی نداره. فقط یه تیکه کاغذ عکس دار و بی ارزش میشه.

اقتصاد سقوط کرده. کم کم زمزمه گرسنگی به گوش میرسه چون مواد غذایی کمیاب شدن. حتی آب آشامیدنی هم دیگه در دسترس نیست. تولد متوقف شده چون کسی نیست که کار کنه. مردمی که زمانی به دنبال پول می‌دویدن حالا دنبال چیزهای اساسی و اولیه زندگی خودشون هستن.

پول از رده خارج شده. حالا نوبت مبادله هست. یک نفر در ازای چند کیلو سیب که داخل خونه‌اش داشته، چند تا قرص میگیره. یک نفر دیگه که نجار بوده در ازای میز کفش میگیره. و اینجوری جامعه به شکل ابتدایی تر در میاد و اینجاست که تمدن هم سقوط میکنه.

بدون سیستم تولید، خدمات و انگیزه، تمدن به سرعت روبه زوال میره. فقط درصد کمی از انسان های درست فکر دست به کار و تلاش میزنن. حتی زیرساخت ها هم فرسوده شدند و تعمیر نمیشن. بشریت در خطر برگشتن به عصر تاریک هست.

این سناریو خیالی حقیقتی تلخ رو برامون آشکار میکنه اون هم اینکه ارزش واقعی در چیزی است که خلق میکنیم و نه در عددی که در حسابمون هست. تعادل کلید بقا و پیشرفت هست. نه فقر مطلق، نه ثروت نامحدود. دو سر این ترازو باید هم تراز باشن!