احساسات آنلاین

این روزها، بخش عظیمی از زندگی‌هایمان، در این مستطیل های کوچک فلزی جریان دارد. بخش بزرگی از روابط، دوستی ها و حتی عاشقی‌های ما، با فضای مجازی در آمیخته اند کلماتی گرم و خوشایند، تصاویری چشم نواز و بی‌نقص، و آرام آرام، احساس میکنیم با انسانی دیگر پیوند خورده ایم. احساس میکنیم رابطه ای عمیق، صمیمی و متفاوت داریم که فراتر از مرز فاصله ها، قلب‌هایمان را بهم نزدیک کرده است.

در ارتباط مجازی، تو فقط بخشی از آدم ها را میبینی، که انتخاب کرده اند ببینی نمیتوانی در موقعیت های واقعی، مثل زمانی که تحت فشارند یا زمانی که با نزدیکانشان تعامل دارند، نگاهشان کنی نمیتوانی شاهد برخوردهای ناگهانی یا واکنش های اصلاح نشده‌شان باشی در موقعیت های مجازی، آدم ها فرصت دارند فکر کنند و بهترین جواب ممکن را تدوین کنند با اکانت های مختلف، هویت های متفاوتی بسازند و شخصیت های متفاوتی بشوند تمام ویژگی‌هایی که به مرور شناخته ای، میتوانند کاملا دروغین باشند در چنین شرایطی، چطور میشود به شناخت پیدا کردن از آدم ها مطمئن بود؟

شبکه های اجتماعی بیش از آن که یک اتاق شیشه ای باشند، شبیه سکوی تئاتر هستند آدم ها ضعف ها و کاستی های خود را پنهان میکنند، با بهترین نسخه خود حاضر میشوند و دیالوگ هایی پر از دروغ های شیرین به زبان می‌اورند حتی اگر در زندگی واقعی خود ناپخته، پرخاشگر یا بی‌مسئولیت باشند، در اینترنت به قهرمانی باشخصیت و فهمیده تبدیل میشوند دوستی که با حوصله، تمام شب برایت تایپ میکند ممکن است در جهان واقعی، بی‌حوصله و بدخلق باشد و رفیقی که مجذوب مهربانی و رفتار ملایمش شده ای، در جهان واقعی ممکن است بی‌رحم و منزوی باشد

در این دایره ارتباطی مجازی، خبری از لحن واقعی، تماس چشمی یا زبان بدن نیست نمیتوانی حالت بدن، ریتم صدا یا حال و هوای چهره ها را تحلیل کنی و ناچاری تنها با تکیه بر کلمات، شخص آن سوی تلفنت را بفهمی وقتی برایت مینویسد:(باشه هرچی تو بگی) نمیدانی ناراحت یا خشمگین است، خسته یا بی‌تفاوت است یا واقعا با تو موافق در این ارتباطات، هزاران جای خالی و نقطه مبهم وجود دارد که به تو اجازه کامل کردن دیدگاهت را نمیدهد؛ و ساده ترین راه حل برای ذهنت، این است که با تکیه بر خیال و حدس هایی که برایش خوشایند باشد، مشکل کمبود اطلاعات را برطرف کند و در آخر، تو عاشق چیزی میشوی که در ذهنت ساختی، و نه یک فرد واقعی

صمیمیت حقیقی بدون شناخت اتفاق نمی‌افتد در فضای مجازی پیام های قطاروار، لحن های گرم، بی‌وقفه در ارتباط بودن و توجه مداوم باعث میشوند خیلی زودتر از حالت معمول احساس نزدیکی کنی صمیمیتی شدید و پر از احساس، بی‌آنکه هنوز فرصتی برای شکل گرفتن شناخت وجود داشته باشد روابطی که در جهان حقیقی آرام آرام و در طول زمان عمق میگیرند و احساسی که به تدریج در دل مینشیند، در دوستی های مجازی خیلی سریع اما سطحی و شکننده شکل میگیرند

در جهان آنلاین مسئولیتی به معنای واقعی وجود ندارد با یک سلام ساده، رابطه ای تازه آغاز میشود و بی هیچ تلاشی، موجی از توجه سرازیر میشود هیچ وظیفه و تعهدی وجود ندارد و هروقت لازم باشد، انسان ها میتوانند برای همیشه ناپدید یا جایگزین شوند احساساتی که به سرعت شکل گرفتند، به همان سرعت از دست میروند پیوند های گرم تنها با یک حرکت، منجمد میشوند و همه چیز بی آنکه برای کسی تبعات واقعی داشته باشد، پایان میابد

اینجا، در جهان اینترنت، همیشه احتمال فریب وجود دارد این احتمال که رفیق تازه‌ات، همسن تو نباشد و بزرگسالی سودجو باشد این احتمال که دوستت پس از به دست آوردن اطلاعات و تصویرت، به اهرم فشار تبدیلشان کند این احتمال که طرف رابطه‌ات، تنها قصد بازی کردن یا سواستفاده از احساساتت را داشته باشد و هزاران احتمال شک‌‌برانگیز دیگر که حتی پیش از خواندنشان، با خودت میگویی: "محاله برای من اتفاق بیوفتن" اما حقیقت این است که قربانیان آزارها و آسیب‌های مجازی، معمولا همان کسانی‌اند که به ذکاوت و زرنگی خود باور داشتند

تویی که امروز نوجوان هستی، نیاز داری روابط واقعی را با آدم ها تمرین کنی نیاز داری با یاد گرفتن مهارت های گفت و گو، حل اختلاف، کنترل خشم، مسئولیت‌پذیری، مدیریت احساسات و... شخصیتت را رشد بدهی اما دوستی های مجازی، به جای آنکه در به دست آوردن مهارت به تو کمک کنند، فقط همه چیز را دور میزنند به جای حل اختلاف، کافی‌ست مدتی پیام ندهی و به جای مواجه شدن با احساسات دیگری، میتوانی فقط اینترنت را خاموش کنی حتی لازم نیست مسئولیت حرفی که زدی بپذیری، بلکه به سادگی پیام را پاک میکنی مهارت های اجتماعی‌ات ضعیف و دست نخورده باقی میمانند و حتی اگر روابط آنلاینت را به رابطه واقعی تبدیل کنی، دوام نمی‌اورند(چون مهارت های لازم در آن شکل نگرفته اند)