یک سخن، یک نابودی

یک سخن، یک نابودی... این روایت یک دختری است که با یک حرف کوچک، زندگی اش را باخت و دیگر شخص سابق نشد... (عکسا با چت جی پی تی بود اگه بده به بزرگی خودتون ببخشید😁مامان بزرگ مادام این روایت را توصیف می کند. بریم که داشته باشیم🙂)

سحر شده بود. صدای خنده ی دختر، خانه را پر کرده بود... آن روز زادروز دخترک بود. دختری که با رنج های بسیاری روبرو شده بود. آن روز، روز خاص و در کنار آن، روز عجیبی بود... دخترک تمام روز را صبر کرده بود تا به این لحظه برسد... روز زادروزش... او با لبخندی آرام، دلی شاد و با چهره ای خشنود، درحال رفتن به مدرسه بود. او بسیار شاداب و هیجان زده بود، او می خواست بداند که قرار است در روز زادروزش چه اتفاقاتی بیوفتد، رفتار آموزگار و دوستانش با او چطور است.

زمانی که وارد مدرسه شد، دلش پر از شور و هیجان بود. تمام دانش آموزان زادروز اورا فرخنده می دانستند. حتی دوستان صمیمی او از قبل می دانستند و هدایا آماده کرده بودند. دخترک، از قبل شاداب تر شد. او احساس می کرد این روز، برترین روز در کل عمرش است. آنها در کلاس رفتند. در کلاس، همهمه ای برپا بود. دوستان و هم کلاسی هایش با محبت و عشق اورا نوازش می کردند و این روز را فرخنده می دانستند.

در این همهمه، دری به سوی کلاس گشوده شد. در این لحظه، همهمه ها به زودی کم و کمتر شد. معلم علوم با قیافه ای سرد و بی میل وارد کلاس شد. چهره ی او خشمگین و درهم کشیده بود. دخترک، حس بدی از آموزگار گرفت. آموزگار با خشم گفت:((همه ی شما تکالیف خود را انجام داده اید؟)) زمزمه ای در کلاس به وجود آمد. دخترک رنگش مانند گچ سفید شد. تنش سرد شد و قلبش به تپش افتاد. گویا او فراموش کرده بود که تکلیفی وجود دارد.

آموزگار، هر تکلیف را با دقت نگاه می کرد. حتی اگر یک مسئله هم نوشته نشده بود، آموزگار تاوان بدی را پیش روی دانش آموز می گذاشت. هرقدم که آموزگار جلوتر می رفت، تپش قلب دخترک بیشتر می شد. آموزگار به سمت میز دختر رفت. اما در میز، هیچ چیزی نبود، نه برگه ای، نه دفتری، هیچ چیز روی میز نبود. فقط یک دختر با چهره ای مضطرب روی نیمکت نشسته بود... آموزگار با خشم دخترک را بلند کرد و سرش فریاد زد. اورا سرزنش کرد، او را تحقیر کرد و غرور دختر را شکست.

یکی از دانش آموزان از ته کلاس گفت:((اما استاد، او تولدش است!)) آموزگار لبخندی کنایه آمیز زد و گفت:((برایم تولد، جشن و این چیز ها مهم نیست. مهم فقط درس است)) اما آموزگار نمی دانست که مهم این نیست، مهم این است که غرور یک دانش آموز نشکند...

این اتفاق یک اتفاق ساده و عادی بود. اما برای دخترک اتفاقی دردناک... دختر دیگر در روز زادروزش هیجانی نداشت، روز زادروزش در اتاقی خالی می نشست و ساعت ها فکر می کرد. او دیگر از ته قلبش نمی خندید... او به قول معلم علوم فقط درس خواند و به چیز دیگری فکر نکرد اما، ذوق زیادی برای شغلش نداشت... دیگر مانند قبل شاد نبود و دختری کناره گیر شده بود... این اتفاقات فقط یک دلیل داشت... جاهلیت یک آموزگار...