آهـسته د‌ر‌‌ مــــه☆!¹

روایتی از قهرمانی کع در مه ناپدید شد...

آخرین شب در تپه‌های بادگیر در سکوت شب، جایی دور از میدان‌های نبرد و هیاهوی دشمنان، سونیک روی تخته‌سنگی بالای یک تپه نشست. باد خنک تابستانی، آرام از میان خارهای سبز عبور می‌کرد و صدای شبیه صدای موج‌ها در گوشش می‌پیچید.

او به ستاره‌ها خیره بود. نه برای نقشه‌ای تازه یا ماجراجویی بعدی — بلکه برای فکر کردن به دوستانش: تیلز، امی، ناکلز… و تمام لحظاتی که حتی با وجود خطر، قلبش گرم مانده بود.

یک گل کوچکِ شب‌بو کنارش رشد کرده بود؛ لطیف، اما مقاوم. سونیک آرام خم شد، گل را لمس کرد و لبخندی زد. با خودش فکر کرد: > «گاهی قهرمان بودن یعنی وایسی… نفس بکشی… و بدونی که هنوز قلبت می‌تپه.»

و آن شب، برای اولین بار بعد از مدت‌ها، سونیک خواب دید. نه از سرعت، نه از نبرد — بلکه از ساحلی آرام، دوستان کنار آتش، و صدای خنده.