فقط کافی‌ست خودت را رها کنی. وقتی زیر سقف بیکران و پرستاره‌ی آسمان دراز کشیده‌ای و به آن نقطه‌های نورانی خیره شده‌ای، کم‌کم احساس می‌کنی آسمان دارد به صورتت نزدیک می‌شود. بعد، وهمی از چیزی که حتی نمی‌توانی نامش را بدانی شاید بی‌نهایت، شاید سیاهی محض آرام‌آرام وجودت را در بر می‌گیرد. هم‌زمان با وزش باد و خش‌خش برگ‌ها و شاخه‌های درختان، انگار در آن حس گم می‌شوی. دیگر چیزی از خودت باقی نمی‌گذاری و تمام اندیشه‌ات را در برق نگاهت، رو به عمقی نامعلوم، به یادگار می‌سپاری.

i just hope that someday, someone would love me

:>‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

:>‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌

بله دقیقا با خود شما هستم که تا نت وصل شد اکانتت رو خالی کردی و از همه اکیپ ها و دیلی های موقت لفت دادی..

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

ناراحت چی به نخودی بودن عادت دارم باباا

من خیلی شیرینم:>

‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

مهربونا دورتون بگردم خبنقنثننثنثنث😭😭😭😭😭🌟😭🌟

:>‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

چه پر حرف‌ ‌ ‌ ‌ ‌

باشه فهمیدم نمیخواید باشم ولی لطفا اینقدر بی رحم نباشید..

حسی که من هر وقت اونارو میبینم، باهم دست میدیم

من همیشه:‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

و الان؟ دیگه حتی توی نابودی قلبمم دخالت نمیکنم یه گوشه وایسادم بی حرکت و فقط نگاه میکنم و چطوری از هر جهت با هر چیزش نابودم میکنه و هیچ کاری از دستم بر نمیاد چقدر احمقم

ادامه اسلایس قبلی😾😭