چطور...؟

یک آهنگ میزارم یک دنیای جدید داخل سرم درست میکنم و قدری غرق اون دنیا میشم که همه چیز یادم بره چیزی که واقعا ندارم .....میتونم داخل اون دنیا داشته باشمش....و همین آرومم میکنه

من احساساتمو تو يه دفتر كوچيک می نویسم وقتی می نویسمش دیگه بهش فکر نمی کنم

نمیدونم معمولا کارایی که ارومم میکنن رو انجام میدم بیرون میرم طراحی میکنم اهنگ گوش میدم غذا میخورم میخوابم

اونقدر راجبش حرف میزنم و فکر میکنم که چیزی واسه فکر کردن راجبش نمونه ولی اصلا امتحان نکنید خیلی بده😂☹️

بیشتر وقتا موسیقی گوش کردن یا انجام کارای میدانی و کار با کاغذ یا نوشتن و کاردستی حال آدمو خوب میکنه تا حدی

خب راستشو بخوای من زیادی فکر می کنم ولی راه حل هم دارم... راه حل ها: خوابیدن😂 اگه واقعی نباشه سعی برای قانع کردن خودم که واقعی نیست و مهم نیست(مثل ترس هام) اگه در مورد یه نفر باشه اگه کار بدی کردم معذرت خواستن و اگه اون کار بدی کرد اهمیت ندادن هم مهمه انجام کار لذت بخش یا کار دیگه که یادم بره سعی برای به اشتراک گذاشتن فکر کردن در موردش که ببینم ارزش فکر کردن داره یا نه

اونها رو مینویسم.بعضی وقتها از ذهنم پاک میشه اگه ماندگارتر باشه،باهاش رو به رو میشم یا میخوابم

معمولا آهنگ گوش میدم، بعضی وقتا هم شاید رفتم سراغ کتاب 🎶📚

اورثینک خطرناک نیست اما خیلی وقتها میتونه جلوی تمرکز و بگیره. من خودم مدیتیشن میکنم، برنامه ریزی میکنم، خیلی وقتها هم نمیشه جلوشو گرفت چون بخشی از ذات اون فرده پس واسش ی وقت مناسب میزارم. شب قبل خواب یا تایم ظهر که معمولا زمان استراحت دادن به مغزه بهترین زمان هان

اگه مثلا یه کلمه و یا آهنگ زیاد تو مغذت میپیچه دوراه حل داره: ۱:به معنی کلمه دقط کن و بعد که معنیشو کامل درک کردی از یادت میره ۲:داخل یه برگه بنویس و هرکاری میخای باهاش بکن ولی اونوقت مغذت خیالش تخت میشه که داخل کاغذ نوشته و یادش نمیره.

درس میخونم، کتاب میخونم، حتی گاهی میرم بلاگ چرت و پرت میگم! هرکاری میکنم که حواسم پرت نشه یا ذهنم درگیر افکار منفی نشه

درس میخونم ، ساز میزنم، میام تو تستچی، میخوابم،کار های هنری میکنم، اشپزی میکنم

کیدراما میبینم، میخوابم، نقاشی میکشم

به جای فرار، سعی میکنم توجه رو تغییر بدم. یه کار فیزیکی سریع (مثل چند حرکت ورزشی)، یا تمرکز روی یه کار دستی کوچیک. اگه ذهن غرق شد، مینویسمش و بیرون میریزم. آخرش یادآوری میکنم که من افکارم نیستم؛ اونا میان و میرن، من میمونم.

من راه حل های زیادی دارم مثلا: ۱.خوردن ۲.خوردن ۳.خوردن ۴.نمیدونم ۵.نمیدونم ۶.مر.دن

همیشه ادامه داره هیچ وقت هم تموم نمشه حتی وقتی خوابم تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که با آهنگ خودمو مشغول کنم تا حواسم به یچیز دیگه پرت بشه... همین

مینویسم همه رو مینویسم

فیلم میبینم، کتاب میخونم، نقاشی میکشم خییییییلی خوب جواب میده

می‌خوابم. خواب گزینه بهتریه.

آهنگ گوش دادن

یهو به خودم میام میبینم انقدر خودمو درگیر کار و درسام کردم دیگه یادم رفته بهش فکر کنم روزایی که بیشتر تو این حالتم یهو می بینم چند ساعته از روی صندلی بلند نشدم و دستم از نوشتن بی حس شده...

با مدیتیشن یا دیدن یه سریال هیجان انگیز اما باید بگم که اینا همش موقته فرار دائمی وجود نداره راه بهتر اینه که صادقانه باهاش روبرو بشیم اگه ارزشش رو نداشته باشه خودبخود از ذهنمون حذف میشه در نهایت فقط افکاری ابدی میشن که ارزشش رو داشته باشن