دنیای درونگرایی..

به برونگراها حسودیم میشه و هرچقدر سعی میکنم مثل اونا باشم نمی‌تونم، کلا ذهنیتمو نمی‌تونم تغییر بدم و در برابر یه سری مسائل قانع کردنم غیرممکنه

اینکه هر بار منو جلوی جمع تحقیر می‌کنی و فکر میکنی خنده داره، یا اینکه هیچ وقت نمیزاری کوچک ترین آزادی ای داشته باشم، یا وقتی خوابم با صدای تلویزیون بیدارم میکنی، یا به میزان غذا خوردنم گیر میدی؛ و هر بار من در قبالشون سکوت میکنم، دلیل بر این نیست که مشکلی ندارم.... لطفاً بفهم!

درونگرایی خیلیا فک میکنن افسردگیه ولی در اصل درونگرایی حس کردن اطرافه... گوش دادن به جای افراط توی حرف زدنه...عمل با احساساته...تخیل و حس آرامشه...

خب من یه درونگرای حسیم،یه درونگرای حسی خیلی بیشتر از بقیه میفهمه و احساس میکنه،بدون اینکه کسی چیزی بگه میفهمه اون فرد چه حالی داره،همیشه یه نقاب داره و هیچوقت به بقیه از درونش نمیگه چون میدونه بقیه درک نمیکنن و بهش میگن عجیب و هر وقت تنها میشه اون فشار دنیای اطراف رو به نحوه خودش تخلیه میکنه، گاهی خودش رو انقدر سرزنش میکنه که چرا با اون نقاب به دیگران دروغ میگه یا اون ها رو فریب میده،یه درونگرا زندگی رو خیلی سخت رو دردناک تجربه میکنه،درونگرا ها عجیب نیستن فقط دنیا رو به شکل دیگه‌ای تجربه میکنن

～～～～～

از نظر خودم که درون‌گرام میگم درونگرا عاشق تنهایی، موزیک و تماشای منظره ها تو سکوته... درونگرا ها از شلوغی و ادمای متظاهر، جلب توجه کردن و صحبت ها و ارتباطات سطحی بدشون میاد درونگراها صرفا دنبال درک شدن نیستن اینکه به طبیعت و شخصیت شون احترام گذاشته بشه مهم تره✨️

به عنوان یه درون‌گرا به این نتیجه دست یافتم که کتاب ها،فیلم ها و ژورنال ها از انسان ها لیاقت فراوان تری دارند.هیچ سخنی جز آه غم در دل خود نیافتم..

همیشه یه حرف تو دلم دارم اما نمیگم ترجیح می‌دم گوش کنم یا برم یه گوشه بدتر از همه، استرس اینه که بقیه فکر کنن حوصله‌م سر رفته.راستش بعضی وقتا واقعاً حوصله‌م سر می‌ره.از شلوغی و حجم صدا.ولی چه کار می‌تونم بکنم؟پس همش لبخند می‌زنم.یه لبخند که کسی نفهمه دارم از درون خسته میشم. همش نقش بازی می‌کنم تا تموم بشه.با یه نفر راحتم با ده تا نه.بهترین لحظه برام وقتیه که جمع تموم میشه لبخند رو برمی‌دارم، بالاخره خودم میشم،بدون نقاب‌ولطفاً نپرسید چرا ساکتی؟سکوت یعنی راحتی.من حرف کم می‌زنم ولی عمیق فکر می‌کنم.

خب ببین.درونگرا ها معمولا بیشتر از همه درک میکنن و کمتر از همه درک میشن.اونا به شدت تنهایی رو دوست دارن و دوستای محدودی دارن.تنهایی بیشتر از اجتماع بهشون ارامش میده و کارای انفرادی رو ترجیح میدن(اینارو از جانب خودم میگم ممکنه توی هر فرد میزانش متفاوت باشه).درونگرا بودن به این نیست که افسرده باشی.نه.ممکنه زندگی رو دوست داشته باشی اما از معاشرت بیش از حد خوشت نیاد.یکی از بدی هاش اینه که همه توی نگاه اول نمیگن این طرف درونگراست میگن افسردست انگار.و واقعا رومخه و همین دیگه⭐️

زندگی به عنوان یک درونگر لحظات تنهایی برام آرامش‌بخش‌اند و به افکار و احساساتم توجه می‌کنم. دوست دارم با چند نفر نزدیک ارتباط برقرار کنم تا روابط واقعی و معنی‌دار داشته باشم. احساسات نسبت به برونگراها برونگراها پر از انرژی هستند و توانایی برقراری ارتباط را دارند. برام جالب و جذاب‌هست.گاهی احساس می‌کنم که در جمع‌های پرشلوغ جا برای من تنگ می‌شود و به آرامش نیاز دارم. چالش‌های درونگرا بودن برای برقراری ارتباط با دیگران گاهی دچار مشکل می‌شم.

بزرگترین مشکل من توی روابط اینه که هرکس برای اولین بار منو می بینه اولین سوال تکراری و بی جوابی که ازم می پرسه اینه که تو چرا اینقدر ساکتی؟ من نه هیچ علاقه ای به پاسخ به این سوال تکراری ندارم چیزی که دلم میخواد ازم پرسیده بشه اینه که تو رنگ مورد علاقت چیه ؟ آهنگ مورد علاقت چیه؟ از چه سرگرمی هایی خوشت میاد ؟ خب شاید اگه کسی تو اولین برخورد همچین سوال هایی می‌پرسید ساکت نمی موندم ولی تنها سوال تکراری و خسته کننده ای که اکثر آدم ها ازم میپرسن اینه که چرا اینقدر ساکتی؟

دنیا پر از جمله های نگفته است ،پر احساساتی که از نشون دادن شون ، دوری می کنم ،بعدش پشیمون میشیم ، دنیا زیبا هست اما نه اون قدری که بهم گفتن هر وقت یک برونگرا می بینم یک سوال داخل ذهنم هست چطور انقدر راحت می تونه حرف بزنه ؟ بدش پشیمون نمیشه

لطفا انقدر به من نگید چرا حرف نمیزنی لابد از ما خوشت نمیاد که باهامون صحبت نمیکنی چقدر سرد و بی احساسی، یه واکنشی نشون بده حداقل من در دنیای تنهایی خودم راحتم. و لذت بردن از تنهایی و سکوت، به معنای بی احترامی در قبال افراد دیگه نیست

مثلاً تو جشن ها حس خوبی نداریم مثلا وقتی هم سن هامون میرن بیرون میرن کافه یا تولد یا هر جشن دیگه ای و کلی میرقصن و خوش میگذرونن و ما نمی تونیم مثل اونا باشیم بقیه میگن فلانی خودش رو میگیره یا چقدر فلانی زد حاله و پایه نیست ولی ما فقط دوست نداریم اینجوری تفریح کنیم بلکه تفریح ما جور دیگه ای هست و اینکه ما درونگرا ها قصد نداریم خودمون رو بگیریم

متاسفانه اکثر برون گرا این تصورو دارن که درون کرا ها خودشونو می گیرنو به اصطلاح " چسی میان" . در حالی که این ساکتیم و با کسی سریع دوست نمی شیم به خاطر شخصیت ماست نه اینکه خودمونو از بقیه بالاتر و برتر بدونیم . یه نکته ی دیگه هم هست که درونگرا اکثرا محیط اطرافشونو خیلی برانداز می کنن تقریبا به همه چی دقت میکنن ، که باعث میشه خیلی حواسشون به اینکه آدما چی کار میکنن و چی می گن نباشه . به عنوان یه درونگرا چیزی که حیلی آزارم میده اینه که مدام بهم می گن « چرا اینقد ساکتی !» لا چقد یخی ! شات آپ ب*

منی که برونگرام 🧐🚬

اینکه یه آدمی خیلی باهاتون صحبت نمیکنه دلیل بر این نیست که بیشعوره اون فقط یه درونگراست . اینکه آدمی دلش نمیخواد از خونه بیاد بیرون منزوی نیست اون فقط یه درونگراست . اینکه یه نفر از کار گروهی بدش میاد دلیل بر این نیست که بقیه رو قبول نداره یا خودخواهه اون فقط یه درونگراست

خیلی از برونگرا ها فکر میکنن درونگرا ها بلد نیستن حرف بزنن درصورتی که اینطور نیست فقط حرف زدن براشون تو اولویت نیست